Poprzednio...
- Christie. - Mama?
Ale wyrosłaś.
Quentin mówił, że masz się dobrze.
Nigdy nie było lepiej.
- Opętała mnie maszyna? -Kaziri.
Starożytny statek kosmiczny zakopany pod Saint Louis.
Sztuczna inteligencja udająca boga.
Wiesz, że chce zniszczyć świat?
Irzu chce zterraformować planetę i zacząć od nowa z wybrańcami.
Mordecai. Iratjański akwizytor.
Irisa kazała go zabić, jeśli go spotkamy.
- Bała się. - To znaczy, że wie,
- że może ją powstrzymać. - Nolan!
Co się stało?
Irisa zabiła Tommy'ego?
Tak.
Kaziri został aktywowany.
To sprawka Irisy. Oba klucze są w niej.
W poprzednim życiu usunęliście z Irisą klucze do statku?
Może to byli nasi przodkowie. Sam tego nie rozumiem.
Wiem tylko, że zatrzymali Kaziri i uratowali ludzi.
Głupie torby.
- Szaleństwo. - Pomogę ci.
Co robisz?
- Za co to? - Zbawca nie może mieć nadbagażu.
Nie mam się za zbawcę.
- Wizje mogą być urojone. - Nie sądzę.
Statek kontrolujący Irisę boi się ciebie.
- Jak mogę mu zagrażać? - Dobra.
Umieszczenie obu kluczy w Irisie aktywowało Kaziri.
Musimy je rozdzielić.
- Jak? - Tak, jak zrobili to twoi przodkowie.
Umieszczając jeden we mnie? Nie ma mowy.
Wyjaśnię ci to. Możesz pojechać dobrowolnie
albo na dachu mojego wozu.
Ale pomożesz mi powstrzymać córkę.
Myślałem, że mamy jej pomóc. Przed czym ją powstrzymujemy?
Chcesz? To sobie weź.
Andina, tak?
Tak, Favi Datak. Witam w domu.
Gdzie żona?
- Rozmawia z matką Favi Christie. - Zwariowałam?
Jeśli myślisz, że pozwolę jakiejś nadętej shanje
wychować moją rodzinę, to sama zwariowałaś.
Zrzekłaś się praw rodzicielskich, opuszczając Defiance.
Jakiś problem?
Witaj w domu, mój miły.
- Pamiętasz Pilar, żonę Rafe'a? - Tak. Była uzależniona
od leków normotymicznych, które dla niej pozyskiwałem.
To było dawno temu. Teraz mam się lepiej.
To dobrze. Nie chciałbym widzieć, jak obrażasz moją żonę.
- To miałoby poważne konsekwencje. - Nic się nie stało.
Pilar pytała tylko,
czy pozwolimy pomieszkać Alakowi i Christie w jej domu.
- Moja odpowiedź ją rozczarowała. - Szkoda.
Pod moją nieobecność
znaleźliście sobie niezłą niszę.
Popytałam trochę. Niektórzy się was boją.
Oczywiście nie ja. Mnie bawicie.
Śmieszni, biali klauni.
Pamiętam, jak Datak robił sztuczki z kartami za kilka ziemskich dolarów.
Ty byłaś pomocą domową.
Pamiętasz, jak nasza służąca była chora
i przyszłaś szorować toalety?
Miałaś dar.
Jak mówiłaś, to było dawno temu.
Teraz twój dom należy do Republiki Ziemi,
mąż jest w więzieniu, a twoja córka kocha mnie.
Nic tu po tobie.
Zabierz syna i wyjedźcie z miasta.
To ostatnie ostrzeżenie.
Obciągała mojemu mężowi.
Powinieneś to wiedzieć.
Kłamie.
Oczywiście.
Witaj w domu, hanizu.
- Republikanie są niespokojni. - Nowy Jork się nie odzywa.
To pewnie tylko problemy techniczne, ale i tak się wystraszyli.
Zwierzęta.
Zastanawialiście się nad przyszłością?
- W jakim sensie? - Defiance było wolnym miastem.
Teraz jest satelitą Republiki Ziemi.
- Tata mówi, że to chwilowe. - Jest w więzieniu.
Nie mów z pełnymi ustami.
Niezależnie od ich propagandy, Republika chce wyższości ludzi.
Dzieci z mieszanych rodzin to obywatele drugiej kategorii.
- Kolektyw Wotan nie jest lepszy. - Wotanie mają siedem ras.
Musieli ze sobą żyć przez tysiące lat.
Rozumieją, jak ważna jest asymilacja.
Pokażę wam.
- Co? - Istnieje zgodny kolektyw.
Na południu, jakieś 300 kilometrów za Cedars.
Ludzie i Wotanie żyją obok siebie.
Jest tak, jak miało być w Defiance.
Pełno tam dzieci z mieszanych małżeństw. Wasze nie będzie odosobnione.
- Czemu o nim nie słyszałem? - To też instytut badawczy.
Korzystają z tajnej technologii.
Rozmnażają konie.
Poważnie?
Niemożliwe. Padły od zarazy.
Indogeńska technologia je przywróciła.
Sześć tygodni temu jechałam na jednym.
To było nie do opisania.
Chciałabyś się przejechać?
Marzę o tym.
Ale nie chcę, żebyś źle zrozumiała.
Nasz dom jest tutaj.
Przyjedźcie tylko w odwiedziny.
Jeśli się wam spodoba, pomyślimy o przeprowadzce.
Mamy porzucić moją matkę?
Nie. Wymyślimy coś.
Tata pewnie też będzie chciał pojechać, skoro wrócił do domu.
Co...?
- Może mama chciała cię zaskoczyć. - Przepraszam.
- Wybaczcie na moment. - Proszę.
Ureguluję rachunek.
Wymyśliłaś tę społeczność.
Zapłać, geniuszu.
Co on tu robi?
Postanowiliśmy z ojcem pójść naprzód. Razem.
- Jako rodzina. - Po wszystkim, co zrobił?
Moje złe uczynki to przeszłość, hanya tavo.
- Nie nazywaj mnie tak. - Patrzmy w przyszłość.
Byłaby niekompletna
- w niepełnej rodzinie. - Rodzinie?
Tej, którą okaleczyłeś i chciałeś utopić?
Wiesz, ile bólu spowodowałeś?
Przynajmniej nie zrzuciłem dziwki ze szczytu Łuku.
Nigdy nie poznasz mojego dziecka.
Christie.
Przykro mi.
Wielkie dzięki.
Ojciec roku.
Nie mogłeś się postarać?
To miał być żart. Mnie bawił.
Wszystko gra?
Z Nowego Jorku nie ma żadnych wieści.
Mamy nadzieję, że to problemy techniczne.
Co to?
Berlin.
Co się dzieje?
Tommy nie żyje.
Jak to?
Irisa go zabiła.
To niemożliwe.
Nolan mówi, że to nie jej wina. Nie jest sobą.
Ale ja w to nie wierzę.
Tommy wiedział, że jest niebezpieczna.
Nie chciał, żeby się do mnie zbliżała.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie mogę uwierzyć.
To potwierdzona informacja?
Pani burmistrz.
Dowiedzieliśmy się w drodze do Nowego Jorku.
Defiance było najbliżej. Stworzymy tu centrum dowodzenia.
Dołącz do nas.
Piła pani?
Tak.
Proszę przepłukać gardło.
Amanda, za mną.
Coś się dzieje.
Chodź.
- No chodź. - Nie wierzę.
Tylko Kolektyw Wotan może zterraformować miasto. To wojna.
Irisa jest kluczem. Mózg arki nie poprzestanie na Nowym Jorku.
Załóżmy, że wierzymy w tę historię.
- Jaki masz plan? - Musimy zaprowadzić go do Irisy.
- Jego? - Wyciągnie z niej to, co ją kontroluje.
Kiedy byłem blisko niej, czułem przyciąganie.
Jakby fragment arki mnie chciał.
Chciał we mnie wejść. Źle to brzmi.
Wiesz, że pułkownik Marsh miał akta Irisy.
- Otwórz je. Tam są dowody. - Tajne dokumenty są w Nowym Jorku.
- Nieco to niefortunne. - Wierzę Nolanowi.
Wotanie kontrolowali Belize, które padło. Nie zaatakowaliby swoich.
Ale dziwi mnie, że wiedziałeś o tej dziewczynie,
a i tak dałeś jej odznakę. Jak to wyjaśnisz?
Zrobił to dla mnie.
Nie możesz płacić za seks jak normalny człowiek?
Amanda uważała, że tak będzie dla miasta najlepiej.
Ufam jej opinii.
Bez wahania bym to powtórzył.
Wyjdź.
Z przyjemnością.
Stać. Na kolana.
- Z drogi. - Na kolana.
Nie ruszaj się.
Nie musicie strzelać. Nie mam broni.
Zabierzcie mnie do dowódcy.
Pewien potężny, myślący komputer chce zniszczyć planetę.
To zła wiadomość.
Dobra jest taka, że wiem, jak go zniszczyć.
Gratuluję.
Nie jesteś już przestępcą wojennym.
Twoja kolej.
- Powstrzymasz Irisę? - Byłam na tym statku.
Zdobyłam kryształy danych poznawczych.
Mogę wprowadzić wirus, który sprawi, że fragmenty arki w Irisie wybuchną.
- Poczuje coś? - Krótki, intensywny ból.
Po jej śmierci zainfekowane fragmenty wrócą na Kaziri i go zniszczą.
- Nie zbliżaj się do mojej córki. - Terraformacja się skończy.
Myślałam, że mamy ratować planetę. Wybaczcie.
Zrobię to bez rozlewu krwi.
- Czego potrzebujesz? - Godziny w laboratorium.
Ona kłamie. Nie ufajcie jej.
Mój plan się uda. Powiedz mu, Amanda.
Jeśli Yewll myśli, że ocali siebie, zabijając Irisę i ratując planetę,
to tak zrobi.
Amando, zabierz Yewll do laboratorium. Jak będzie coś kombinować, zabij ją.
Stój.
Powiedziałem coś.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
- Co? - Trzeba zamknąć Nolana.
Nie pozwoli nam tego zrobić.
Nie. Zaczekajcie. Jestem realistą.
Naprawdę to rozumiem.
Potrzeby ogółu ponad potrzebami jednostki.
No dobra.
A teraz powoli stąd wyjdziemy.
Nolan.
Poważnie?
- Nożyk do listów? - Popularna broń.
- Nie prowokuj mnie. - To puste groźby.
- Nie zabiłabyś niewinnego. - Pewnie, że tak.
Jeśli dźgnę go w gardło, twój plan padnie
i będziesz musiał się dostosować. Kusząca opcja.
Możesz wymyślić lepszą.
- Zabierzcie ich do aresztu. - Tak jest.
Ufałem ci.
Wiem.
- Czemu karabin? - Nie możemy się zbliżyć.
Jeśli Irisa zobaczy, że się skradasz, zrzuci na ciebie arkę.
Snajperzy już wyjechali. Każę im zawrócić.
- Ja to zrobię. - Na pewno?
- Świetnie strzelam. - Oby.
- Sama się przekonasz. - Mogę się wytłumaczyć?
Powiesz, czemu zmodyfikowałaś genetycznie Indogenkę, żeby udawała moją siostrę?
- Chętnie posłucham. - To zły moment.
Doskonały. Skończyłam tworzyć broń.
Amanda może mnie zastrzelić.
Chcę usłyszeć, co masz do powiedzenia.
W obozie Reverie chorowałam. Głodowałam.
- Burmistrz złożył mi propozycję. - Nolan mówił, że ona kłamie.
Miałam szpiegować dla Kolektywu. Jako podwójna agentka.
To prawda? Poprosiłeś ją o to?
Skoro kot wyszedł z worka, powiedz jej resztę.
Nasz plan się udał.
Zważywszy na moją kolorową przeszłość, Kolektyw chciał współpracować.
Ale stało się coś dziwnego.
Ktoś w Kolektywie, nie wiem kto,
chciał coś na ciebie mieć.
Zmusił mnie do stworzenia Kenyi.
Czemu mi o tym nie powiedziałaś?
Nie było tego w twoich raportach.
Gdybyś wiedział, nad czym pracuję,
powstrzymałbyś mnie. Dla dobra Amandy.
- Oczywiście. - Daj spokój.
Zniweczyłbyś plan Republiki, żeby chronić moje uczucia?
- Robiłem gorsze rzeczy. - Przepraszam, jeśli cię zraniłam.
Ale musiałam chronić siebie.
Pamiętaj o tym, kiedy zastrzelisz córeczkę Nolana.
Idzie z nami. Przyprowadzę wóz.
Dzięki.
Jakoś mi się odwdzięczysz.
Mamy jeszcze dwóch.
To koniec.
- Przewrócisz się? - Chyba tak.
- Rodzice nas zabiją. - Nie dowiedzą się.
- Znasz moją mamę. - Wrócimy, nim się zorientują.
Musimy zbadać możliwości. Ochronić córkę przed twoim ojcem.
- Jak to "córkę"? - Mam przeczucie.
Mam nadzieję, że możemy ci ufać.
Przysięgałam dotrzymywać tajemnic rodzinnych.
Także przed resztą rodziny.
- To znowu to. - Tam.
- Na niebie. - Widzę. Co to?
- Zaczęło się 20 minut temu. - Kolejny Deszcz Ark?
- Co się dzieje? - Uciekajmy.
Podróż może nie być bezpieczna. Zaczekajmy, aż się czegoś dowiemy.
- W drodze będzie bezpieczniej. - Czemu nalegasz?
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
- Bardzo ci zależy, żebyśmy wsiedli. - Chcę dla was jak najlepiej.
Jesteście rodziną. Chodźcie.
Co ty wyprawiasz?
- Wsiadaj. - Mamusia jest obok.
- Puszczaj. - Nie opieraj się, bo skrzywdzisz dziecko.
Wsiadaj do auta.
- Mam strzelić? - Dam radę.
Nie zabijaj go.
Stać.
Głupiec.
- Przestań, Nolan. - Chodź tu.
Nolan.
Rzuć broń. Załatwmy to po męsku.
- Nie. - Bo jesteś tyranem.
Nie zależy ci na uczciwej walce.
Wolę widzieć rezultaty.
Yewll.
Mam tylko jedną parę kajdanek.
- Czekałeś na tę chwilę. - Tak.
- Wiesz, co zrobiłeś? - Jeszcze nie skończyłem.
Nolan.
Spóźniłeś się.
Planeta zazna miłości Matki Pustoszycielki.
Nie zbliżaj się.
Nie podchodź.
Kaziri nic nie zrobi...
Odejdź.
...dopóki dwa Kelovan...
Nie zbliżaj się.
...będą rozdzielone.
Odejdź.
Jestem gotowy.
Nie.
Stań się!
Irisa.
Wróć do mnie. No już.
Już dobrze.
Cześć, młoda.
- Cześć. - Tommy.
To nie twoja wina.
Nie.
To nie twoja wina.
- Daj mi broń. - Przestań.
- To sam mnie zabij. - Nie ma mowy.
- Teraz mogę umrzeć. Proszę. - Nie ma mowy.
Wiesz, ile osób zabiłam?
Wiesz, ile możesz uratować?
Spójrz w niebo.
Popatrz, młoda.
To nie koniec.
Tylko wy możecie to powstrzymać. Spójrz na mnie.
Kiedy to się skończy i nadal będziesz tego chciała, dam ci broń.
Ale teraz przestań jęczeć
i wstawaj.
No już.
Wstawaj.
Piękne światła.
Myślisz, że niosą śmierć?
Zważywszy na to, ile zła wyrządziliśmy,
grom z nieba to łagodny koniec.
- Wieczna optymistka. - Favis.
- Wszędzie państwa szukałam. - O co chodzi?
Rafe może nam pomóc. Zna ją. Wie, gdzie mogła się udać.
- Wie, co siedzi jej w głowie. - Sam się dowiem,
jak zrobię w niej dziurę.
Chodź.
OBÓZ REVERIE
Ruchy. Nie mamy całego dnia.
Ustawić się.
Przygotować się. Ognia.
Co się tu dzieje?
Widzisz te światła? Więźniowie spanikowali i wszczęli bunt.
Nie mamy wsparcia. Biorę sprawy w swoje ręce.
To obrzydliwe. Jesteś zwolniony z dowodzenia.
Zabierzcie więźniów do środka.
Ty chory...
Już tu byłem. Byliśmy tu razem.
- Powstrzymaliśmy statek. - Tak.
- Powtórzymy to. - Sukar.
To coś nowego. Czyli szukamy mózgu arki?
Tędy. Kluczami możemy go kontrolować.
Terrasfery zawrócą na orbitę, zanim wybuchną.
- Co? - Mamy towarzystwo.
Nie.
Nie!
Można tu zginąć na tyle sposobów. Piekłobale, wulokocka gorączka.
Pluton egzekucyjny jest...
Przyjemny?
Zgadza się.
Przygotować się.
Dobry wieczór, pani kapitan. Potrzebujemy tego mężczyzny.
Kryzys rodzinny.
- Co się dzieje? - Pilar porwała Alaka i Christie.
Boże.
- Wiesz, dokąd ich zabrała? - Muszę się zastanowić.
- Powinieneś był ją zabić. - Człowiek uczy się na błędach.
Tommy?
Co tu robisz?
Wypuść mnie. Muszę wrócić do kopalni.
Jesteś w kopalni.
Rok temu wpuściłaś do siebie Kaziri. Żeby uratować Nolana.
- Tak. - Ale mnie pozwoliłaś umrzeć.
Nie zasługiwałem na to. To Nolan powinien zginąć.
Wiesz, jakim jest człowiekiem.
Poświęciłaś dla niego wszystko.
A co ze mną? Zasługuję na więcej.
Wiem.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
- Napraw to. - Jak?
Kaziri może mnie ożywić.
Pozwól jej skończyć misję.
- Statek się boi. - Ożywi mnie. Będę żył.
- Wie, że możemy go powstrzymać. - Będziemy razem.
To nie jest prawdziwe. Obudź się.
Kaziri miesza ci w głowie. Zignoruj to, co mówi.
Będziemy razem. Zostaniesz moją piękną żoną.
Musisz tylko się zgodzić.
Robi to, do czego została zaprogramowana.
Zawsze spełnia obietnice.
Ożywi mnie.
Jak Sukara i Nolana.
Chcę dostać szansę.
- Proszę. - Kaziri chce cię spowolnić.
- Chcę spędzić z tobą życie. -Posłuchaj.
W głębi duszy wiesz, że to nie Tommy LaSalle.
Tommy nie żyje.
Pozwól mu odejść.
Wiem, że to trudne, ale dobrze cię wychowałem.
Wiesz, co należy zrobić.
Wierzę w ciebie.
Proszę.
Przykro mi.
Moja odpowiedź brzmi: nie.
Dlaczego?!
To było straszne.
Widziałem moich zmarłych rodziców.
Mówili, że porzuciłem ich w Tallahassee.
- Co to było? - Dowód, że statek się boi.
Powinien.
Rób swoje. Wszystko od tego zależy.
Klucze obchodzą zabezpieczenia. Powinniśmy być połączeni.
- Słyszysz mnie? -Tak. Dziwne uczucie.
Twój głos jest głośny.
- Masz dostęp do terrasfer? -Nie. Mózg arki mnie blokuje.
Wyłączę go.
Umieram przez ciebie.
Muszę skończyć misję.
- Nie trzeba. - Nie. Muszę.
Naprawdę.
Możesz odejść.
Zniknęła. Droga wolna.
- Sfery zaraz wybuchną. -Skieruj je na orbitę.
OK.
Raz kozie śmierć.
Udało mu się.
Będziemy żyć.
To wszystko?
Chyba uratowaliśmy świat.
Zaraz wszystko się zawali. Uciekaj.
Wstawaj, młoda.
Dobrze.
Patrz na mnie.
Dobrze.
Nic ci nie grozi.
Kocham cię.
Ale wydoroślałaś.
Hej.
Za Tommy'ego LaSalle'a.
Amanda.
Jakieś wieści z kopalni?
- Nolan się odzywał? - Niestety nie.
Zniknął. Stare Saint Louis się zawaliło.
Jeśli Nolan tam był, pewnie zginął.
Tekst polski: Kinga Stańdo